Van nauwelijks een racket aangeraakt naar tennisleraar en fanatiek wedstrijdspeler.
In 2017 had ik nauwelijks een tennisracket vastgehouden. Acht jaar later stond er een rating van 3,5 achter mijn naam. Voor wie niet bekend is met het ratingsysteem: hoe lager het cijfer, hoe hoger je niveau. Van een 9,0 naar een 3,5 is dus best een aardige stap.
In de jaren daartussen werd ik tennisleraar, speelde ik honderden wedstrijden en raakte ik steeds meer verknocht aan het spelletje. Maar mijn tennisverhaal begon niet op de baan. Het begon, zoals wel meer goede verhalen, met een biertje in de kroeg.
Het begon met een biertje
Het was een zondagavond in maart 2017. Ik zat met Tom bij De Gaper in Sevenum. Zelf had ik die middag nog gevoetbald en na de wedstrijd een overwinningsbiertje gedronken. Op dat moment was ik volledig gericht op voetbal en speelde ik bij Sparta’18 1. Tom en ik waren toen al goede vrienden, ondanks ons leeftijdsverschil van zeven jaar. Hoe die vriendschap precies is ontstaan, bewaren we maar voor een ander blog.
Tijdens onze gesprekken kwam Tom regelmatig met hetzelfde voorstel: of tennisleraar worden niet iets voor mij was. Mijn antwoord was steeds hetzelfde: nee. Ik had letterlijk één keer getennist, tijdens een vakantie met mijn vader en broer. Dat leek mij niet direct de ideale basis voor een carrière als tennisleraar.
Tom dacht daar anders over. “Kerel, jij kunt lesgeven. Dat tennis leer je vanzelf wel.”
En ook: “Je hoeft geen geweldige tennisser te zijn om een goede tennisleraar te worden.”
Uiteindelijk ging ik een dag met hem mee naar Maasbree. Ik zag hoe hij lesgaf, mensen in beweging bracht, uitleg gaf en ondertussen vooral veel plezier maakte met de spelers op de baan. Buiten werken, sporten, mensen iets leren en veel lachen: ik was meteen verkocht. Niet veel later begon ik aan mijn stage en schreef ik me in voor de opleiding tot tennisleraar.

[Tom en Bart in hun jongere jaren]
Met beide benen op de grond
In september 2017 begon mijn opleiding. Ik had een paar maanden tenniservaring, een beginnersracket van Yonex van 255 gram en nog geen enkele officiële wedstrijd gespeeld. Wat ik wél had, was een enorme drive om het te leren. De eerste lesdag in Eindhoven staat me nog goed bij. We stonden op de Vijfkamplaan, op een vloer die meer weg had van een gewone sporthal dan van een tennisbaan. De docent zette een mand met ballen neer en begon ze één voor één aan te spelen.
Ik miste werkelijk iedere bal.
Dat moment was behoorlijk ongemakkelijk. Ik voelde de ogen van de andere deelnemers in mijn rug en schaamde me kapot. Tegelijkertijd was het ook een belangrijke realitycheck: als ik dit wilde halen, moest er heel veel gebeuren.
Je werd namelijk niet zomaar tennisleraar. Binnen twee jaar moest ik zowel in het enkelspel als in het dubbelspel een niveau 6 bereiken. Zonder wedstrijdervaring en met slechts een paar maanden tennis achter de rug was dat een flinke uitdaging.Het was niet de makkelijkste route en ik zou hem niet direct iedereen aanraden. Toch ben ik achteraf ontzettend blij dat ik eraan ben begonnen.

[Bart tijdens de opleiding in 2018]
Mijn eerste officiële wedstrijd
Op 17 juni 2018 speelde ik mijn eerste officiële tenniswedstrijd. Tijdens het Open Root-graveltoernooi in Asten stond ik in de heren enkel 8 tegenover Teun Maas. Ik won met 6-0 en 6-1. Sterker nog: die week won ik meteen het hele toernooi. Na afloop stond mijn rating op 8,3. Dat smaakte natuurlijk naar meer.
In dat eerste jaar speelde ik 29 wedstrijden, zonder dat ik nog competitie speelde. Ik sloot het seizoen af met een rating van 7,7 in het enkelspel en 8,4 in het dubbelspel. Dat betekende dat ik nog één seizoen had om de vereiste rating te behalen: maximaal 6,4 in het enkelspel en 6,7 in het dubbelspel.
Via Tom kwam ik in Horst in een competitieteam terecht, onder anderen met Willem Eijckmans en John Hesen. Ik speelde meestal de vierde enkel en kwam daardoor regelmatig tegenover spelers met een niveau 6 of 7 te staan.
Mijn eerste competitiedubbel speelde ik samen met John in Vierlingsbeek. We kregen tijdens de wedstrijd zelfs ruzie met elkaar. Achteraf niet zo vreemd: ik had nauwelijks ervaring, wilde iedere bal hebben en dacht waarschijnlijk dat enthousiasme hetzelfde was als goed samenspelen. Gelukkig is het uiteindelijk goed gekomen met John en mij.
Dat jaar speelde ik 39 officiële wedstrijden. Ondertussen voetbalde ik nog drie keer per week bij Sparta’18 1, gaf ik twee avonden per week les voor Personal Tennis en probeerde ik zelf zo vaak mogelijk te trainen.
Aan het einde van het traject, na feitelijk zo’n zestien maanden serieus tennissen tussen juni 2017 en oktober 2018, stond ik op 6,3 in het enkelspel en 6,7 in het dubbelspel. Daarmee behaalde ik mijn diploma tot tennisleraar A.
De eerste grote doelstelling was binnen.

[uitslag van mijn eerste officiële tenniswedstrijd]
Hoe speelde ik eigenlijk?
Misschien denk je nu: stuurde Tom voorafgaand aan iedere wedstrijd een compleet strijdplan? Stond hij bij iedere partij langs de baan om mij erdoorheen te coachen? Of waren mijn tegenstanders gewoon niet zo goed? Nee, zo werkte het niet. Ik kon vooral snel stappen maken doordat ik vanuit het voetbal een aantal sterke eigenschappen meenam:
- Ik was explosief op de eerste meters.
- Mijn conditie was goed. Een wedstrijd kon mij eigenlijk niet lang genoeg duren.
- Ik vocht voor ieder punt en voelde weinig druk tijdens wedstrijden.
- Ik ben een echte doener: door iets vaak te herhalen, leer ik het uiteindelijk.
Mijn spel was in die periode niet bijzonder mooi of aanvallend. Ik was een verdedigende baseliner pur sang. Ik bracht veel ballen terug, nam weinig risico en wachtte vooral tot mijn tegenstander een fout maakte.
Tijdens een toernooi in Grubbenvorst raakte een tegenstander daar behoorlijk gefrustreerd van. Op een gegeven moment begon hij alleen nog maar hoge ballen – moonballs – terug te spelen. Volgens hem deed ik namelijk precies hetzelfde.
Zelf had ik dat niet eens door. Ik was gewoon hard aan het werken en probeerde iedere bal terug te brengen richting de T of rond driekwart van de baan. Als mijn tegenstander daar geen forehandwinner op kon slaan, had ik vaak een goede kans om de wedstrijd te winnen.
In die periode leerde ik ook dat je niet na iedere fout van je tegenstander uitgebreid hoeft te juichen. Tijdens een competitiewedstrijd werd een tegenstander daar zo boos om dat hij vervolgens heel hard begon te juichen toen ík een fout maakte. Ik keek hem verbaasd aan en vroeg waarom hij dat deed, maar dat viel niet helemaal goed.
Achteraf kon ik zijn irritatie ergens wel begrijpen. Het zegt vooral iets over mijn spel van toen: ik maakte zelf weinig winners, vocht voor iedere bal en was oprecht blij als mijn tegenstander uiteindelijk een fout maakte.
De moeilijkste stap
De periode van ongeveer 2020 tot en met 2023 vond ik het lastigst. Tot niveau 6 kon ik veel oplossen met mijn loopvermogen, conditie en het terugbrengen van de bal. Voor de volgende stap had ik meer nodig.
Mijn service moest beter. Mijn forehand moest een echt wapen worden. Ik moest zelf punten leren maken, in plaats van alleen wachten op de fout van mijn tegenstander. Technisch zag mijn tennis er op dat moment niet altijd even mooi uit. Het was functioneel, maar sierlijk zou ik het niet noemen. Daarom besloot ik les te nemen en mijn slagen grondig aan te passen.
In februari begon ik met het veranderen van mijn techniek. Een maand later speelde ik met TCG competitie tegen Kessel. Ik werd compleet van de baan gespeeld. Toch kon ik dat accepteren. Ik had bewust gekozen om mijn vertrouwde spel los te laten en opnieuw een leerproces in te stappen. Daar hoort bij dat je tijdelijk minder goed speelt en soms verliest van mensen van wie je normaal gesproken zou winnen.
Dat is ook precies wat we als trainers vaak van onze leerlingen vragen: vertrouw op het proces. Durf iets nieuws te proberen. Accepteer dat het niet meteen lukt. Uiteindelijk word je daar een betere speler van.
Op weg naar een rating van 3,5
Het bereiken van een rating van 3,5 kwam niet door één bijzondere training of één geweldig seizoen. Het was vooral het resultaat van iedere dag een klein beetje beter willen worden.
Ik keek veel tennis, analyseerde wedstrijden, sprak met andere trainers en probeerde steeds beter te begrijpen waarom een bal wel of niet goed ging. Hoe meer ik met tennis bezig was, hoe leuker ik het spelletje begon te vinden.
In acht jaar tijd speelde ik, padel meegerekend, 378 officiële wedstrijden. Een paar weken geleden bereikte ik mijn hoogste rating tot nu toe: 3,5.
Daar ben ik trots op.
Inmiddels sta ik in het dubbelspel weer op 4.1. Eerlijk gezegd past dat cijfer ook beter bij hoe ik mezelf zie. Ik beschouw mezelf niet direct als een echte niveau 3-speler. Maar wedstrijden op niveau 4 spelen, mezelf blijven uitdagen en merken dat ik steeds beter word: daar doe ik het voor.
Meer dan alleen een cijfer
Natuurlijk is een rating uiteindelijk maar een getal. Voor mij staat dat getal vooral voor alles wat eraan voorafging: geloven dat ik beter kon worden, tijd investeren, discipline tonen en openstaan voor tips van anderen.
Door ergens echt voor te gaan, begint er een avontuur waarvan je vooraf niet weet waar het eindigt.
Toen ik begon met tennis had ik nooit gedacht dat ik ooit serieuze wedstrijden tegen Tom en Bram Martijn zou spelen. Tijdens het Personal Tennis Open stond ik samen met Jop Kortooms tegenover hen. We verloren de wedstrijd, maar in de tweede set stonden we met 5-2 voor en kregen we zelfs setpunten.
Natuurlijk baalde ik dat we die set niet wonnen. Tegelijkertijd voelde ik vooral trots en dankbaarheid. Door jarenlang hard te werken, stond ik ineens op de baan met spelers tegen wie ik vroeger nooit had gedacht een kans te kunnen maken. En twee weken later kan ik zomaar weer verliezen van twee spelers met een rating 5, omdat ik te verdedigend speel en zelf te weinig winners maak.
Dat is tennis.
Je bent nooit klaar. Iedere wedstrijd laat zien waar je staat en waaraan je nog kunt werken. Juist dat maakt het voor mij zo’n mooi spel.
Want uiteindelijk is het mooiste resultaat niet alleen het cijfer achter je naam.
Het mooiste resultaat is wie je onderweg wordt.
